Taras drewniany

Co to jest i kiedy ma sens

Taras drewniany to deski przykręcone do legarów opartych na podporach albo na płycie. Z krajowych gatunków używa się modrzewia i sosny termowanej, z egzotycznych bangkirai, cumaru i ipe.

Drewno pęcznieje i kurczy się wraz z wilgotnością, więc deski układa się ze szczeliną. Ta sama cecha pozwala odnowić powierzchnię: zarysowany taras szlifuje się i oleju od nowa.

Wybiera się je wtedy, gdy liczy się wygląd i dotyk, a praca przy utrzymaniu nie jest przeszkodą. W pełnym słońcu drewno pozostaje wyraźnie chłodniejsze od ciemnego kompozytu.

Ile kosztuje taras drewniany

280-640 zł za m2. Sama deska z gatunków krajowych, czyli modrzewia i sosny termowanej, kosztuje 160 do 260 zł za metr kwadratowy. Drewno egzotyczne, bangkirai, cumaru, teak albo ipe, to 280 do 420 zł.

Robocizna fachowej ekipy waha się od 120 do 220 zł za metr kwadratowy, a przy montażu desek kompozytowych cennik podaje 100 do 160 zł przy normalnym stopniu skomplikowania i 140 do 200 zł przy wyższym.

Trzecia pozycja to konstrukcja, której nie widać w żadnej ofercie na deski. Legary, wsporniki regulowane i klipsy przy tarasie 20 do 25 m2 kosztują 2 200 do 4 200 zł, a na nierównym terenie potrafią kosztować tyle co same deski.

Czy taras drewniany wymaga zgłoszenia

Bez formalności. Przydomowy taras naziemny do 35 m2 powierzchni zabudowy nie wymaga ani pozwolenia, ani zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 31 lit. a Prawa budowlanego). Powyżej tej powierzchni wchodzi zgłoszenie z art. 29 ust. 1 pkt 22.

Uwaga na zadaszenie. Taras zadaszony mieści się w zwolnieniu tylko wtedy, gdy również dach nie przekracza 35 m2 (lit. b). Taras 30 m2 przykryty dachem 45 m2 wypada poza zwolnienie i poza zgłoszenie, więc wymaga pozwolenia.

Taras liczy się też do powierzchni zabudowy działki i do udziału powierzchni biologicznie czynnej, jeżeli plan miejscowy takie parametry ustala.

Taras drewniany krok po kroku

1. Sprawdź powierzchnię: zwolnienie kończy się na 35 m2, a dach liczy się osobno.
2. Przygotuj podłoże ze spadkiem odprowadzającym wodę od budynku.
3. Rozstaw legary zgodnie z zaleceniem producenta deski, zwykle co 40 do 50 centymetrów.
4. Zostaw dylatacje na końcach i wzdłuż ścian.
5. Przykręcaj deski z zachowaniem szczeliny między nimi.
6. Zaolejuj powierzchnię przed pierwszym sezonem, razem z krawędziami po cięciu.

Najczęstsze błędy i jak ich uniknąć

Najczęstszy błąd to zbyt duży rozstaw legarów. Deska ugina się między podporami i po dwóch sezonach taras zaczyna sprężynować, a poprawka oznacza zdjęcie całej nawierzchni.

Drugi to brak przewietrzania od spodu. Taras leżący bezpośrednio na ziemi nie wysycha po deszczu i gnije od dołu, choć z góry wygląda dobrze.

Trzeci to odkładanie olejowania. Drewno pozostawione bez powłoki szarzeje i pęka, a odnowienie wymaga wtedy szlifowania całej powierzchni.

Utrzymanie i eksploatacja

Mycie i olejowanie co sezon. To nie jest zalecenie na wyrost: to jedyny sposób na zachowanie koloru i na powstrzymanie pękania.

Raz na kilka lat wymienia się pojedyncze deski, zwłaszcza w miejscach najbardziej zacienionych i tam, gdzie stoi woda. Nowa deska będzie różnić się kolorem od starych.

Zarysowaną powierzchnię da się przywrócić szlifowaniem. To przewaga drewna nad kompozytem, w którym rysa zostaje na stałe.

Alternatywy

Bez pracy co sezon obejdzie się taras kompozytowy, który wymaga tylko mycia, ale nagrzewa się mocniej i nie daje się szlifować.

Tańszą i trwalszą nawierzchnią jest kostka brukowa, choć w innym charakterze. Pełne porównanie drewna z kompozytem zawiera artykuł taras drewniany czy kompozytowy.

Gdy taras ma być zadaszony, granicę 35 metrów rozkłada tekst zadaszenie tarasu i pergola.

Autor: Redakcja Gardom, Zespół redakcyjny. Opublikowano 04.09.2026. Ostatnia aktualizacja 04.09.2026. Treść zweryfikowana przez: Marek Wiśniewski, Kilkanaście lat na budowach jednorodzinnych (weryfikacja 05.09.2026).